İletişimISSN:e-ISSN: 3023-5693
Yazar GirişiHakem GirişiYeni Üyelik
TürkçeEnglish
AnasayfaAmaç ve KapsamHakkındaYazarlar için RehberMakale GönderSon SayıArşivİletişim

DESTİNASYON YÖNETİMİ VE YEREL PAYDAŞ FARKINDALIĞI

aynur gülenç birsen,Soner ARSLAN

  • aynur gülenç birsen: Necmettin Erbakan UNİVERSİTESİ
  • Soner ARSLAN: Necmettin Erbakan Üniversitesi, Turizm Fakültesi
  •  Yıl : 2025
  •  Cilt : 4
  •  Sayı : 1
  •  Sayfa : 20-38
Sürdürülebilir turizm kavramının ilk çıkışından bu yana bilimsel pekçok çalışma yapılmış olmasına rağmen teorik temellerin pratiğe aktarılması noktasında destinasyonların aynı ya da benzer bir başarıyı yakaladıkları söylenemez. Bu bağlamda ilkeler içinde paydaşların turizm farkındalığı ve planlama sürecine bilinçli katılımı hususu göz ardı ediliyor mu sorusu akla gelmektedir. Çalışmanın amacı sürdürülebilir turizm gelişimi kapsamında yerel paydaşların Konya kentinin turizm açısından önemini, turistik kimliğini, güçlü ve zayıf yönlerini, paydaş rol farkındalıklarını ve üst yönetimlerce yürütülen destinasyon yönetimi uygulamalarını nasıl değerlendirdikleri hususlarına açıklık getirmektir. Araştırmanın örneklemi Konya il merkezinde faaliyet gösteren işletmecilerden oluşmaktadır. Araştırmanın verileri nitel araştırma yöntemlerinden yarı yapılandırlmış görüşme yöntemiyle elde edilmiştir. Çalışmanın bulguları içerik analizi ile elde edilmiştir. Analiz sürecinde Maxqda 2020 nitel analiz paket programından yararlanılmıştır. Çalışmanın sonunda katılımcıların Konya kentini kültür turizmiyle ilişkilendirdiği, Konya’nın güçlü bir turizm kenti olduğu, turistik gücünün sahip olduğu tarihi, kültürel ve dini alt yapısının zenginliğinden kaynaklandığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca Konya ilinin turizm gücüyle ilgili olarak şehrin tek bir çekicilikle tanınmakta olmasının şehri güçlü bir kent yapamayacağı, alternatif çekiciliklerin yeterince tanıtılmadığı ve turizme kazandırılmadığı görüşü de önemli bir bulgudur. Restorasyon çalışmalarının uzun sürmesi, ziyaretçi beklentilerinin karşılanamaması, trafik sorunları, esnafların turizm kararları sürecinin dışında tutulması, turistik bölgede yer alan işletmelerin sorumlu davranmamaları, bu tarz işletmelerin yerel yönetimlerce denetlenmemesi ve sektörde istihdam edilen bireylerin yabancı dil bilmemesi katılımcıların eleştiride bulunduğu hususlardır. Bulgular Konya esnafının Konya turizminin önemine, güçlü ve zayıf yönlerine, turizmin gelişiminin mevcut durumuna ilişkin olarak turizm bilincinin ve farkındalıklarının güçlü olduğuna işaret etmekte ve Konya turizminin geliştirilmesi hususunda toplum bilincinin oluştuğuna yönelik ipuçları vermektedir. Sürdürülebilir turizm kavramının ilk çıkışından bu yana bilimsel pekçok çalışma yapılmış olmasına rağmen teorik temellerin pratiğe aktarılması noktasında destinasyonların aynı ya da benzer bir başarıyı
Atıf yapmak için : Gülenç Birsen, A. & Arslan, S. (2025). Destinasyon yönetimi ve yerel paydaş farkındalığı. NEUGastro, 4(1), 20-38. https://doi.org/10.54497/neugastro.2025.13

Çıkar İlişkisi : Yazarlar çıkar çatışması olmadığını beyan etmiştir.

Bu makale CC BY-NC 4.0 lisansı ile yayımlanmıştır.
NeuGastro
2025, Cilt4, Sayı1
E-ISSN: 3023-5693
Geliş Tarihi : , Kabul Tarihi : , Yayın Tarihi :

Kaynakça

  1. Alamri, W. A. (2019). Effectiveness of qualitative research methods: interviews and diaries. International Journal of English and Cultural Studies, 2(1).
  2. Ansari, W.E., & Phillips, C.J. (2001). Interprofessional collaboration: A stakeholder approach to evaluation of voluntary participation in community partnerships. Journal of Interprofessional Care, 15(4), 351-368.
  3. Arnstein, S. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Planning Association, 35(4), 216-224.
  4. Baltacı, A. (2018). Nitel araştırmalarda örnekleme yöntemleri ve örnek hacmi sorunsalı üzerine kavramsal bir inceleme. Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7(1), 231-274.
  5. Bazzanella, F., Peters, M., & Schnitzer, M. (2019). The perceptions of stakeholders in small-scale sporting events. Journal of Convention & Event Tourısm, 20(4), 261-286.
  6. Birsen, A. G. & Pekerşen, Y. (2020). Turizm planlamasına yerel halkın katılımı: Konya ilinde bir araştırma. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 9(1), 476-489.
  7. Buzinde, C.N., Kalavar, J.M., & Melubo, K. (2014). Tourism and community well-being: The case of Maasai in Tanzania. Annals of Tourism Research, 44, 20-35.
  8. Byrd E.T. (2007). Stakeholders in sustainable tourism development and their roles: Applying stakeholder theory to sustainable tour ism development. Tourism Review, 62(2), 6-13.
  9. Byrd, E.T., Cardenas, D.A & Greenwood J. B. (2008). Factors of stake holder understanding of tourism: The case of Eastern North Carolina. Tourism and Hospitality Research, 8(3), 192-204.
  10. Cardenas, D. A., Byrd, E. T., & Duffy, L. N. (2015). An exploratory study of community awareness of impacts and agreement to sustainable tourism development principles. Tourism and Hospitality Research, 15(4), 254-266.
  11. Cohen,,J.M., & Uphoff, N.T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213-235.
  12. Cole, S. (2006). Information and empowerment: The keys to achieving sustainable tourism. Journal of Sustainable Tourism, 14(6), 629-644.
  13. Crosby, N., Kelly, J. M., & Schaefer, P. (1986). Citizens panels: A new approach to citizen participation. Public Administration Review, 46(2), 170-178.
  14. Ciuculescu, E. L., Luca, F. A. (2024). How can cities build their brand through arts and culture? An analysis of ecoc bidbooks from 2020 to 2026. Sustainability, 16, 3377.
  15. Çevrimkaya, M., Çavus, Ş., & Sengel, Ü. (2024). Assessment of hotels’ online complaints in domestic tourism: mixed analysis approach. International Journal of Tourism Cities, 10(3), 1027-1045.
  16. Dabphet S, Scott, N., & Ruhanen, L. (2012) Applying diffusion theory to destination stakeholder understanding of sustainable tourism development: A case from Thailand. Journal of Sustainable Tourism, 20(8), 1107-1124.
  17. Donaldson T., & Preston, L. E. (1995) The stakeholder theory of the corporation: Concepts, evidence, and implications. Academy of Management Review, 20(1), 65–91.
  18. Ellis, S., & Sheridan L. (2014). A critical reflection on the role of stakholders in sustainable tourism development in least developed countries. Tourism Planning & Development, 11(4), 467-471.
  19. Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A Stakeholder Approach. Pitman.
  20. Gluvačević, D. (2016). The Power of cultural heritage in tourism-example of the city of Zadar (Croatia). International Journal of Scientific Management and Tourism, 2(1), 3-24.
  21. Karataş, A. G., & Çerçi, A. (2023). Yabancı dil olarak Türkçe öğreten öğretim elemanlarının etkinlik algılarına yönelik bir inceleme. NEÜ Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Dergisi (AKEF), 5(1), 2023.
  22. Kayaardı, F., & Bozyiğit R. (2023). Türkiye’de coğrafya eğitimi alanında nitel yöntemle yürütülen lisansüstü tezlerin analizi (2017-2023). Necmettin Erbakan Üniversitesi Ereğli Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(2), 403-425.
  23. Luštický,M., & Musil, M. (2016). Towards a theory of stakeholders’ perception of tourism impacts. Czech Journal of Tourism, 2(2016), 93-110.
  24. Mainardes, E.W., Alves, H., & Raposo, M. (2011) Stakeholder theory: Issues to resolve. Management Decision, 49(2), 226-252.
  25. Muganda, M., Sirima, A. & Ezra, M. P. (2013). The role of local communities in tourism development: Grassroots perspectives from Tanzania. Journal of Human Ecology, 41(1), 53-66.
  26. Özkan, M., Yaşar, İ., & Çakır, Ç. (2024). Uzaktan eğitim sürecinde eğitime erişim kapsamında dağıtılan tablet bilgisayarların kullanımına yönelik paydaş görüşlerinin incelenmesi. Ereğli Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(1), 313-334.
  27. Page, S. J. (2019). Tourism management: An Introduction. Routledge.
  28. Reid, D. G., Mair, H., & George, W. (2004). Community tourism planning: A self-assessment instrument. Annals of Tourism Research, 31(3), 623-639.
  29. Robinson, J., & O’Connor, N. (2013). Ballyhoura—A case study of cohesive rural tourism planning in Ireland. Tourism Planning & Development, 10(3), 307-318.
  30. Saarinen, J. (2010). Local tourism awareness: community views in Katutura and King Nehale Conservancy, Namibia. Development Southern Africa, 27(5), 713-724.
  31. Schreier, M. (2012). Qualitative content analysis in practice. Sage.
  32. Sihombing, D., Sihombing, M., Lubis, S., & Tarmizi, H. B. (2019). Community tourism awareness influence against tourism development and regional development in north Tapanuli Regency. Indonesia. International Journal of Civil Engineering and Technology, 10(3), 951-966.
  33. Simmons, D.G. (1994). Community participation in tourism planning. Tourism Management, 15(2), 98-108. DOI: 10.1016/0261 5177(94)90003-5.
  34. Stoney, C., & Winstanley, D. (2002). Stakeholding: Confusion or utopia? Mapping the conceptual terrain. Journal of Management Studies, 38(5), 603-626.
  35. Stylidis, D., Belhassen, Y., & Shani, A. (2015). Three tales of a city: Stakeholders’ images of Eilate as a tourist destination. Journal of Travel Research, 5(6), 702-716.
  36. Ulusan, Y., & Batman, O. (2010). Alternatif turizm çeşitlerinin Konya turizmine etkisi üzerine bir araştırma. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(2010), 243-260.
  37. United Nations World Tourism Organization [UNWTO]. (2004). Concepts and definitions of sustainable tourism development of tourism. World Tourism Organization.
  38. Varol, F. (2017). Kültürel miras yönetiminde sürdürülebilirlik: Konya turizm paydaşlarına yönelik bir araştırma. Necmettin Erbakan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmış Doktora Tezi.