Abdullah Badem,Beyza Koç,Ali Şen

  • Abdullah Badem: Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
  • Beyza Koç: Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi
  • Ali Şen: KARAMANOĞLU MEHMETBEY ÜNİVERSİTESİ
  •  Yıl : 2023
  •  Cilt : 2
  •  Sayı : 1
  •  Sayfa : 1-8
Türk mutfağına, unlu mamullerin içinde bulunduğu tatlılar özel bir yere sahiptir. Nitel bir araştırma olan bu çalışmada, yöresel yiyeceklerin korunması ve devamlılığının sağlanması için Trabzon'a özgü bir kurabiye olan sarı kurabiyenin literatüre kazandırılması amaçlanmıştır. Çalışmada, Trabzon’da yaşayan 48-70 yaş aralığında, 8 erkek katılımcı ile yüz yüze görüşme sağlanmış, yarı yapılandırılmış soru formu kullanılmış ve elde edilen veriler kayıt altına alınıp betimlenmiştir. Sarı kurabiyenin, 100 yılı aşkın bir süredir var olduğu, buğday unu, şeker, ayçiçeği, renklendirici (doğal ya da yapay) ve kabartıcı kullanılarak üretildiği, yaygın kanı aksine mısır unu ile renklendirilmediği, çay yanında tercih edilen bir yiyecek olduğu, ayrıca yöre ağzı ile “gorobi, gorobiya, gorabiye” olarak da adlandırıldığı belirlenmiştir.
Çıkar İlişkisi : Yazarlar çıkar çatışması olmadığını beyan etmiştir.

Bu makale CC BY-NC 4.0 lisansı ile yayımlanmıştır.
NeuGastro
2023, Cilt2, Sayı1
E-ISSN: 3023-5693
Geliş Tarihi : , Kabul Tarihi : , Yayın Tarihi :

Kaynakça

  1. Anonymous, (1994). Kimyasal kabartıcılar. Un Mamulleri Dünyası, 3 (3) 21-22.
  2. Badem, A. (2021). Traditional Turkish sweet bread discovered in famine: pear bread. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (53), 11-30.
  3. Bushunk, W. and Rasper, V. F., (1996). Wheat production properties an quality, Blackie Acedemic and Professional an imprint of Champman and Hall, UK.
  4. Civelek, H. (2005). Karadeniz'de lezzet yolculuğu (s. 13-147). İstanbul: İnkılap Kitapevi.
  5. Dinç Alaçam, O. (2019). Gastronomi turizminde Türk mutfağının etkileri Trabzon ili örneği (yayınlanmış yüksek lisans tezi). İstanbul Okan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  6. Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı, (2022). Türk gıda kodeksi gıda katkı maddeleri yönetmeliği. Resmî Gazete Tarihi: 30.06.2013, Sayı: 28693.
  7. Güler, S. (2010). Türk mutfak kültürü ve yeme içme alışkanlıkları. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26, s. 24.
  8. Güvenç, B. (1999). İnsan ve kültür (s. 204). Ankara: Remzi Kitabevi.
  9. Jordana, J. (2000). Traditional foods: challenges facing the European food industry. Food Research International, 33(3-4), 147-152.
  10. Karadeniz Kültür Envarteri. (2020). Karadeniz kültür envarteri. Trabzon halk kültürü: https:// karadeniz.gov.tr/, (Erişim Tarihi: 15.11.2022).
  11. Kuşat, N. (2012). Bölgesel kalkınmada geleneksel gıda ürünlerinin rolü ve geleneksel gıdalarda inovasyon belirleyicileri üzerine bir çalışma: Afyon örneği, Yönetim ve Ekonomi, Celal Baya Üniversitesi İ.İ.B.F., 19/2, 261-275.
  12. Mutlu, F. (2021). Trabzon'un yaşam şekli ve mutfak kültürü (s. 298). Ankara: Gazi Kitapevi.
  13. Orhan, A. (2010). Yerel değerlerin turizm ürününe dönüştürülmesinde “coğrafi işaretlerin” kullanımı: İzmit pişmaniyesi örneği, Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 21(2), Güz:243-254.
  14. Ögel, B. (1982). Türk mutfağının gelişimi ve Türk tarihi gelenekleri. Türk Mutfağı Sempozyumu Bildirileri (s. 15-18). Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
  15. Önçel, S. (2015). Türk mutfağı ve geleceğine ilişkin değerlendirmeler, Journal Of Tourism and Gastronomy Studies, 3/4, 33-44.
  16. Pareyt, B., Delcour, J.A., (2020). The role of wheat flour constituents, sugar, and fat in low moisture cereal based products: a review on sugar-snap cookies, Critical Reviews in Food Science and Nutrition, 48(9), 824-839, 2008.
  17. Reinders, M.J., Banovic, M. and Guerrero, L. (2019). Introduction. (Ed: C.M. Galanakis). Innovations in Traditional Foods. Woodhead Publishing.
  18. Saydam, K. E. ve Çevik, N. K. (2008). Hamsi kurban o göze deniz, tarih ve mutfak kültürü. İstanbul: Heyemola.
  19. Şahin, G. (2013). Coğrafi işaretlerin önemi ve Vize (Kırklareli)’nin coğrafi işaretleri. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (15), 23-37.
  20. Şahin, A. ve Meral, Y. (2012). Türkiye’de coğrafi işaretleme ve yöresel ürünler, Türk Bilimsel Derlemeler Dergisi, 5(2):82-92.
  21. Eyice, S., Karpuz, H., Bilgin, M., Güner, Ö., Özer, A., Mollamehmetoğlu, A.Ş., ve Gerçek, B. (1996). TRABZON. İstanbul: T.C.Kültür Bakanlığı Renk Ajans Basım Yayın.
  22. Thanchai, W., Liawruangrath, B., Liawruangrath, S., (2009). Flow injection analysis of total curcuminoids in turmeric and total antioxidant capacity using 2,20-diphenyl-1-picrylhydrazyl assay. Food Chem, 112:494-499.
  23. Turan, M. (1994). Kültür değişimleri, İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, No 16, 36.
  24. Türk Dil Kurumu. (2019). Türk Dil Kurumu Sözlükleri. https://sozluk.gov.tr/, (Erişim Tarihi: 20.11.2022).
  25. Türk Patent ve Marka Kurumu. (2023). https://ci.turkpatent.gov.tr/ (Erişim Tarihi: 31.05.2023).